Kun kunni quvarkan, lahza lahzani,
Umr daftariga tushar chizgilar.
Gullarga burkansa tinchlik maskani,
Yurakni sayr etar ajib sezgilar.

Viqorli tog`larda yaltiragan qor,
Zilol chashmalarda ko`rmish o`zini.
O`qib his qilaman bahoriy ifor,
Bir buyuk shoira she’ri, so`zini.

Sog`inib kutmagan boychechakni kim,
Ilhaq istagandek ma’shuqa yorin.
Balki,qudratini ko`rsatmoq uchun
Sinovga qoldirdi o`zbek ayolin.

Bir kaftin to`ldirib jajji qo`lchalar,
Bir qo`lda sevgidan kuch olgan qalam.
Yillar suronida matonat bilan
Yorug` kunga yetdi vafodor sanam.

Hayotni sevishda hikmat bor qancha,
Tun bo’lmasa agar, nahor bo`lmaydi.
Zulfiya she’ridan aytmasa parcha,
O`zbekning bahori bahor bo`lmaydi.

Taqdir berar goho dilga jafoni,
Chekinmay, sabot-la o`rtanmoq kerak.
Hayotga muhabbat, ishqqa vafoni
Zulfiyaxonimdan o`rganmoq kerak.


Reimov Abbos.