Istaklar ko’ngilda ochilgay go’yo,
Men masrur ko’ngilning sho’x kulgusiman,
Bo’ston ko’p, har biri o’zga bir dunyo,
Men nazm bo’stonida sayr etmoqchiman.

Bu bo’stonda o’sgan har qaysi daraxt,
Mo’jiza yaratgan marjon bitikdir,
Unga men ham nihol ekolsam ne baxt,
Mevasi jahonga tatigulikdir.

Bu bog’da bog’bonning qilajak ishi,
Qalblarga go’zallik urug’in ekish,
Ma’naviy hosildir uning tashvishi,
Hosilin istasang, kel, sen ham ekish.

Muhimmas aslo bog’bonning kimligi,
Muhimi iste’dod, himmat bo’lsa bas,
Asosiy maqsad bu qalb sokinligi,
Nazm bog’in bezarmiz soz-la hamnafas.

Bog’dagi har gulning rangi turfa xil,
Har bir mevasining ta’mi o’zgacha,
Gar bahor chog’i barg tugsa mustaqil,
Bir dunyo mevalar berar kuzgacha.

Bu rangin bog’ aro kezib ohista,
Uning mevasidan qilgin tanovul,
Qalbing koshonasin bezamoq ista,
Kuyla, bo’lib go’yo sayroqi bulbul.

Ey dil, maqsadinga erishmoq uchun,
Yoshi ulug’larning duosini ol,
Bunga chorlayapman men seni nechun,
Duosiz maqsadga erishmoq mahol.

Yuksak sharaf erur xalqning olqishi,
U tomon eltar yo’l bu – ezgulikdir,
Ezgulik yo’lida yurolgan kishi,
Hurmat-ehtiromga arzigulikdir.

Men yana aytaman, aytaman yana,
Sokinlik dilning eng katta yutug’i,
Unga erishgan dil qilgay tantana,
Topilmas dunyoda bundan ortig’i.


Muallif: Yo’ldoshbek Nuriddinov (Nurul-ayniy).
05.04.2015.