Туўылып өскен ата-журтым Шымбайдың
Сол баяғы соқпақларын сағындым,
Бирге ойнап,бирге гүбелек қуўған,
Көшемиздиң ул-қызларын сағындым.

Жазда көп шомылар «Май жап»ымыздың
Бийик-бийик ырашларын сағындым,
Киргенде адасар сансыз көшеңниң
Қойыў сая тереклерин сағындым.

Қайда сол күнлерим бийғам балалық
Ойнаған секирмек,қашарман,шүллик,
Ҳәр ким ҳәр тәрепке кеттик таралып,
Ҳәтте болмағандай бәри бир күнлик

Таныдыңба мени туўылған үлкем,
Сол баяғы урысқақ қызыңман билсең,
Он үш жыл баўрыңда еркелеп өстим,
Дийдарыңды сағынып,қосық жаздым мен.

Көп нәрсеге еристим дегеним жалған,
Жойтқаным оннан көп билсеңиз егер,
Сол шадлы,қайғысыз балалық дәўран
Қайта келмес екен гөззал мәўритлер,

Билесизбе мен нелерди сағындым,
Өткен қуўанышлы күнниң барлығын,
Сол күнлерге қайтайық деп жалындым,
Ер жеткенсоң билдим дүнья тарлығын

Бахтым ушын гүллене бер аўылым,
Балаларың тәрк етпесин ҳешқашан.
Жеңип замананың не бир даўылын
Өзиңнен басланар мен ушын Ўатан.

Менде бир гербиши усы аўылдың
Кемтигиңе қаланарман бир күни,
Ыссы қушағыңа қайтып аўылым,
Өтер өмиримниң шадлы күнлери.


Гөззал Ибраймова.