Биз жас балалардың қәлбине қулақ аса бермеймиз. Олардың пикирлерине, дүньяға көз-қарасларына, қызығыўшылықларына да онша итибар қаратпаймыз. Жақында интернет тармағында оқыған ўақыяларым мениң бул бағдардағы пикирлеримди пүткиллей өзгертип жиберди.

Онда жазылыўынша, бир хирург бес жасар қызға операция ислеўи ушын қан группасы биринши болған донар керек болған. Лекин, қан табылмаған. Сол ўақытта наўқас қызалақтың егизек ажағасынан сораўға мәжбүр болып

– Бул «өмир я өлим» мәселеси, қарындасыңа жәрдем бересеңбе деп оннан донор болыўын сорайды. Сонда бес жасар бала азырақ ойланып болып, изине қайырылып ата-анасы менен хошласады. Баланың бул қылығына ҳеш ким итибар бермейди. Баладан зәрүрли қан алып болып, қарындасына қуяды. Кейин баладан аўҳалын сорағанда:

– Енди мен қашан өлемен?–деп сорайды.
Сол гезде хирург балаға «өмир я өлим» мәселеси, «донор» болыў дегенге қарындасына жан бериўи керек, деп түсинип, ата-анасы менен хошласқанын кейин түсинип, өзиниң жас балаға түсиниксиз болған терминди қолланғанына қысынып қалады.

Кейин балаға қарындасына жан емес, қан берсе тәўир болып кететуғынын айтады.
Және бир ўакыяда, бир ағаш устасы әдеттегиден көп буйыртпа алады ҳәм кешке шекем питкериўге ҳәрекет етеди. Жумыс әйне қызған мәҳәлде ток өшип қалады. Ток жаныўын бираз күтип отырған устаның көзи станоктың свети жанып турғанлығын көреди. Демек, ток өшпеген, тек лампочка сөндирип қойылған. Хақыйқатында да, сондай болып шығады. Уста қайтадан исин даўам етип атырса, және ток өшип қалады. Устаның жети жасар баласы зәңгиге тырмасып светти өширип кетпекши болып атырған екен. Ғәзепленген уста хаялын шақырып, баласын жазалайды ҳәм баласының нелер менен бәнт болып жүргенлигин, дәптерлерин тексерип көриў ушын оның ханасына келеди. Олар баласының дәптериниң арасындағы бир бет қағазға жазып қойған сөзди оқып, қатты тәсирленип қалады. Онда былай жазылған екен. “Бүгин түсимде ағамды ток урып кетипти. Мен қолымнан келгенин ислеп ағамды аман алып қаламан”.

Усы сыяқлы ўақыялар өмиримизде көп ушырасады. Биз еле нәресте деп ойлаған балаларымыздың кишкене ғана қәлбинде үлкен ислерди әмелге асырыўға болған умытылыслар жатырғанлығын ўақтында байқай алмай қала беремиз. Сөзимниң соңында, балаларыңызға қулақ асың ҳәм олардың пикирлерин де итибардан шетте қалдырмаң, дегим келеди.


М.Чимбергенова