Бәҳәр келди елиме көклем мәўсими,
Тәбият уйқыдан оянып атыр.
Тереклер бұртиклеп жер бети көклеп,
Әлем ҳасыл липасқа боянып атыр.

Бәҳәр келди елиме - мийнет мәўсими,
Гұллан далаларда жумыс қайнайды.
Мийнет - бул соншелли уллы мұбәрек,
Әлем мийнет арқасында жайнайды.

Жәнликлер қыбырлап жерге жан енип,
Қатар-қатар нәллер тигилип атыр.
Қырман берекети елдиң ырысы,
Жерге туқым болып себилип атыр.

Мәўсимлер мәликасы - бәҳәрдиң көрки,
Қызлар сулыўласып, доланып атыр.
Кеўиллер жасарып, илҳам,ёш алып,
Бәҳәр гұллерине оранып атыр.

Кұнлерди жылытқан бәҳәр қуяшы,
Жұреклерге ыссы лебиз ұлесер.
Кеўиллер ёшланып, жасарар демек,
Қутлы әййам менен бәҳәр киятыр.

Бәҳәр қутлы әййам менен бахтияр,
Татыўлықтың торқасын әкелер наўрыз.
Наўрызға жеткен бар, жетпеген де бар,
Наўрызды көриўдиң өзи бир бахыт.

Қуяштың ыссы жұзин сұйип гұл бағлар,
Шешек атқанында гұлленер турмыс.
Әтирап гұл жайнап, қамасар көзлер,
Бәҳәрайды гөззал дөреткен болмыс.


ҚМУ Қарақапалпақ Филологиясы факультетиниң стұденти
Жәримбетова Марям