―Аҳўалың қалай алыстағы аўыллас,
Қаладағы жерлесиңе хабарлас,
Мен сорайын аўылдың күн көрисин,
Айтып берши аўылыңның турмысын.

Жаңа дәўир нәпесине қандың ба?
Я бүгинги заманнан артта қалдың ба?
Сирә ерси көрме сорағанымды,
Ҳалыңды айт, я уялып қалдың ба?

Техниканың жоқ шығар-аў тазасы,
Компютерди билмес аўыл баласы,
Малды бағып, бақпас дәўир, талапқа,
Аўылда– ғой адамлардың садасы.

Шаршап ошақ, дала, мал-ҳал, қорадан,
Еле асығасаң ба, бизиң қалаға?
Сорағаным, мен өзиңе баўырман,
Аўылдағы турмыс еле аўыр ма?

―Сен сорапсаң аўылымды заманлас,
Алыстағы жерлесим, әзиз Ўатанлас!
Сорағаның айып емес, жуўабым,
Аўылымды мақтаўға сөз табылмас.

Ойламағыл бул жуўаптан қашты деп,
Уялдығой, абыройын шашты деп,
Турмысымнан мен уялып нетейин,
Аўылымды бир-бир баян етейин.

Сен көрмепсең, аўылдағы жазлықты,
Сен билмепсең, аўылдағы ҳәзликти,
Билгениңде сорамаған болар ең,
Еситпепсең бизиң бостанзарлықты.

Заманнан арқада өзиң қалыпсаң,
Бүгинги аўылға қашан барыпсаң,
Аўылдағы мийнетти аўыр көрипсең,
Билсең рәҳәтимиздиң бәри мийнеттен.

Балалықтан биз мийнетке үйрендик,
Оқыдық дүньяның сырларын билдик.
Кем емеспиз, билимде де, исте де,
Ийгердик техниканы, компьютерди де!

Дәўир менен тең қәдем тасламақтамыз,
Аўылда жаңа өмир басламақтамыз,
Тынымсыз мийнеттиң жемисин көрип,
Абадан турмыста жасап атырмыз.

Таптық истиң көзин ана жер тилин,
Маманымыз – фермерлик, исбилерменликтиң,
Ат салысып атырмыз абат болсын деп,
Ҳәр бир аўыл-қаласы ҳүр елимиздиң.

―Аўылыңның минин айтып дәлкек етсемде,
Сөзлеримди сынға алып кек тутпадың сен,
Тән беремен айтқан ҳақ сөзлериңе,
Даладай кең пейлиңе ырза болдыьм мен.

Мийман келгенинде қутлы төриме,
Дәстурханға нан қойып, палаў тартаман.
Тасқын қырманларың – ел ырысқысы,
Ҳақ мийнет териңе алғас айтаман!


Жәримбетова Марям