Shonli tarixlarning tengsiz hadyasi
Shu muqaddas zamin, shu aziz tuproq.
Osuda kunlarga shukurlar aytsam,
O`tmishing xayolim oladi ko`proq.
Qo`ldagi ketmonin qo`yib dalaga,
Qurol ushlattirdi sodda bolaga.
Fashist ham, o`zbek ham inson edilar,
Dohiyning ishidan hayron edilar.
Uyimni, elimni asrayman dedi,
Tanin o`q, yuragin alamlar yedi.
Bilmadim, ularning qanchasi olim,
Yo hofiz, yo shoir qalamlar edi.
Bug`doybo`y Vatanni asrab dilida,
Jang-u jadal kechdi tinchlik yo`lida.
Ko`z tikib yurtiga asl o`g`lonlar,
Jon berdi qardoshi, do`stin qo`lida.
Bu baxtli kunlarga yetmadik oson,
Hayot, halovatdan kechdi ne jonlar.
Sizga tashakkur-u sizga sharaf-shon,
Tinchlik elchilari, baxtga posbonlar,
Ey umri azizlar, mard otaxonlar!..
Abbos Reimov.
Zulfiyaxonimga
Kun kunni quvarkan, lahza lahzani, Umr daftariga tushar chizgilar. Gullarga burkansa tinchlik maskani, Yurakni sayr etar ajib sezgilar....
Mehribonim (Ustozim Muhabbat opaga)
Bulbullar guliga intilgan misol, Men ham siz tomonga shoshaman mudom. Qalbi qordek oppoq, mehri bir jahon, Men uchun yagona, bu aziz inson....
Shukurlar qilaylik qutlug’ kunlarga
Qarangki biz shunda go’zal chamanda, Erka bulbuldek, yayrab-yashnamoqdamiz. Orzulari osmon shunday vatanda Tinch, osuda hayotda yashamoqdamiz....
Kutilgan savolga kutilmagan javob
Bir saltanatda ,zehinli, notiq, shoir yigit yashar ekan. Yigit saroyda kichik lavozimda ishlashiga qaramay , podshoh uning maslahatlariga quloq solardi. Ammo uni vazirlar xushlamas edilar. “- Bizdek vazirlar turib, uning gapini...
Aytolmagan qiz!
Bir og’iz so’zni ayta olmadi, Sevgisini o’zi ham tan ololmadi, Sevaman deyishga g’urur qo’ymadi, O’z sevgisin sizga aytolmagan qiz!...
