Айлы ақшамларда зүлметке батып,
Соңынан мәниссиз таңларым атып,
Өзимди исеним менен жубатып,
Ойым мың қыялға талғандай болды.

Аспанда турсада қуяш жарқырап,
Денеме бир жылыў бермейди бирақ,
Арзыўларым кеткенде меннен алыслап,
Әмелге асыўы жалғандай болды.

Гүлзарлар гүллерин қызғанып меннен,
Табаныма бирме-бир шаншады тикен,
Илажсыз артыма қайтып сол жерден,
Кеўилим шарасыз қалғандай болды.

Билсем кеўилим екен гүлден де нәзик,
Базыда жүреди ҳәддинен асып,
Сынаўдың бәршесин тәғдирге жазып,
Өмир бир имтихан алғандай болды.

Бул сынаў мүшкилдей енди мен ушын,
Оларды жеңиўге қалмады күшим,
Жүрегим, мени де азырақ түсин,
-Гүманларым артып барғандай болды.

Және гүз пасылы келгенде қайтып,
Турады айралық қосығын айтып,
Кеўилим сөзлеримди көкке узайтып,
Бир инсанды еске салғандай болды.

Енди, бәри аян, бәри ҳақыйқат,
Қосықлар дөреттим бир саған арнап,
Нурлы дийдарыңды тәғдирден сорап,
Кеўилим бир нийет қылғандай болды.

Тәғдирим еситип мениң сөзимди,
Бир күни ушыратып қалар өзиңди…


Бийбисара Худайназарова.