Ертеңги таңлардың атыўы бийкар,
Бәрибир жеңеди оны нурсыз түн,
Мениң кеўилиме соң берип азар,
Алыстан қуяшым батады бүгин.

Таралған нурлары сөнеди әсте,
Сөнеди, бир нәпес ана тәбият,
Қуяшлы таңларды түн етип қәсте,
Барады пүткиллей зүлмети қаплап.

Қуслар сайрамайды қараңғы түнде,
Күндизгидей ойнақлап, ушпайды олар,
Ҳәтте, бағымдағы сулыў гүллер де,
Жапырағын жыйнап соң көзлерин жумар.

Тереклер қалады терең ойланып,
Жапырағы сытырлап, самал сестинен,
Келсе де зүлметли түнлер айланып,
Олардың шықпайды таңлар есинен.

Түн зүлмети өз күшин көрсетти мине,
Әтирап зимистанға айланып қалды,
Тири жәнзатлардың кеўиллерине,
Бир нәпес қорқыныш сезимин салды.

Түнде дүнья жалғыз, жалғыз табият,
Бағларымда жалғыз қалар бүлбилсиз,
Күн батып, зимистан болса әтирап,
Бүлбилдиң де жалғыз қалыўы сөзсиз.

Бирақ, жалғыз емес аспандағы ай,
Жулдызлар қасында болып жолдасы,
Олар сондай сырлы бир-бирине сай,
Ҳәтте, бүгин түнге тән қалдым расы.

Билсем түн қуяшлы болмаса да ол,
Ай менен жулдыздан нур алар екен,
Биз түнге алмасқан сырлы түннен сол,
Әжайып бир сыйқыр таралар екен.

Бул сыйқыр мағанда илҳәм бағышлап,
Қолыма услатып қойды қәлемди,
Түнниң зүлмети де кем-кемнен тарқап,
Таң атты, жайнатып пүткил әлемди.

Қанша түнлеримиз узын болса да,
Соңынан, қуяшлы таңлар атады,
Мейли инсан болсын, мейли өсимлик,
Бәршеге бир қыйлы нур таратады!


Бийбисара Худайназарова.