Бу кўзлар аёвсиз қийнашар мени,
Кулиб ўйнасалар,куйиб юраман.
Мажруҳ юрагимдан талашар нени,
Оловлар ичинда суйиб юраман.
Кокилларинг гулбоғ қуролларингга,
Кароғлар қотил-у қошлар қиличдир.
Термулмай яшамоқ нигоҳларингга
Бу дунёда,жоним,енг қийин ишдир.
Нечун тўқнаш келдик умр йўлида,
Ўзга боғнинг гули,қомати расо?!
Ҳукм муқаррардир,менга аталган
Биргина юзингда шунчалар жазо.
Ёнингдаман,аxир,бефарқсан,беун,
Не қасдинг бор эди,суюклигим,айт!?
Табассумлар ҳадя этарсан гулгун
Ва яна кетарсан дил яйраган пайт.
Ботинимдан эгиз ўзим ажралиб,
Қучарман,суярман,эркалаб беҳад,
Юбормасам сени оғушларимдан,
Барчаси xаёлллар - мана оғир дард!
Енг яқин йироғим,қаро кўзларинг
Дилимга туганмас азобни юклар,
Мендек ошиқларнинг яна қанчасин
Тортиб кетаркан бу қора туйнуклар!?


Аббос Раҳим.
Бўстон.