Атадан алтаў туўсам да Ўатаныма жалғызбан,
Ана ўатан тәрийпи қолыма қәлем алғызған,
Тунлерде жақты аламан, туўган жер сени жырлаўға,
Уллы шайыр Наўайы, Бердақ деген жулдыздан.

Кун бойы илҳәм аламан, Беруний жутқан ҳаўадан,
Ҳарысам дәрман аламан –Темир шах өткен даладан.
Бийбиханымдай көрип, сүйемен сулыў қызларын,
Айдан арыу, кеми жок, бәҳәрде гүл лаладан.

Ўатаны бар жигиттиң – қорғаны болар емес пе,
Қорғаны бар жигиттиң –дәрманы болар емес пе.
Кейнинде ели турғанда көкиректи кең керип,
Едигедей ер болсам дер әрманы болар емес пе?

Сен турғанда изимде, кеўлимде болмас ууайым,
Қуяш кулер төбемде, Ай да айланар жубайын,
Суў азайса Аралда, Қаратаўдың үстинен,
Әбизәмзам булақтай шәшмелер қазып алайын!
Дүньяда теңи-тайы жоқ, Самарканд нанын татарман,
Әндижаннан айланып, Қоқанда қонып жатарман,
Гулистанда, Жиззақта, Термез бенен Каршыда,
Наўайыда егленсем – күтеди Хийўа, Бухарам!

Ташкентте жанған жулдыздың, Жайҳунда жүзер жубайы,
Үргенчке нур берип, Нөкистиң шығар шырайы.
Аль-Бухарий бабамыз мәдет берген әўладпыз,
Ибн Сина, Хорезмийдиң дүрин терген удайы.

Ўатаның-анаң деседи, анамның атын айтпайман,
Хызметине жарасам, түнлерде кирпик қақпайман,
Ўатаным-анам өзиңе, тең келер ел жоқ дүньяда,
Қәлемим тозып питкенше, өзиңди журтым мақтайман!


Жуманияз Өтениязов.