Сен де анамысаң гөззал перизат?
Бөбек бағып ақ сүт берип көрмеген,
Сениң бул жүрисиң шынында уят,
Кеўили соқыр ар намысты билмеген.

Таслап бөбегиңди кеттиң далаға,
Не айып бар айтшы маған балада.
Текте шырқырайды ақ сүтти қомсап
Перзент берилмегей сендей анаға

Меҳрибан үйлердиң барын айт еле,
Жуўып тарап балаңды қылмақта келе.
Болмаса сен киби сансыз анадан,
Қалар еди мыңлап гөдек көшеде.

Тири жетим атын бердиң балаңа,
Балалар үйинде қалды ол жалғыз,
Асырап алды оны мехрибан ана,
Енди жолама ҳеш бул жерге арсыз.

Қостырнақ ишинде бундай аналар
Таслап кетер көзи қыйып перзентин,
Өз басының ғамын ойлаған олар,
Жылап қайтарарсаң гүнаң есесин.

Оларды ана деп айта алмаспыз,
Бес күнлик өмирдиң шүйели олар,
Өз нәписиниң қулы, кеўили соқыр.
Бир күни өзи де көшеде қалар,

Дүньяға келтирген өз бөбеклерин
Балалар үйине таслап кетпесин,
Ана қушағында өссин аман-саў,
Жетимлик ҳешкимге несип етпесин.

Дүнья менен бесикти бирге тербетип,
Ана ҳәййиў айтсын бөбеклерине
Бахытлы баланың шадлы күлкиси
Қуўаныш үлессин дуня жүзине.


Гөззал Ибраймова.