4 класста оқып атырған ўактымызда, мектебимиз окыўшыларына Жас тамашагөйлер театрына «Буратино» спектаклине билет тарқатылды. Мектеп пенен топар болып барғанымыз жүдә қызық еди, әсиресе, сахнадағы жазыўларға қосылып «БУ»-«РА» деп қосылып бақырып отырғанларымыз…

Ертеңине классласымыз Гүлайым - «Мениң ажағам (әкесиниң иниси) сол спектакльде ойнайды» деди. Енди баяғы «авторитет» авторитетпе? Ҳәмме Гүлайымның қасында жуғырласқан, оның оң қолында, шеп қолында қызлар қолтықласып алады. Сөйтип театрға баратуғын күн де жетип келди. Театрға кирип хәмме Гүлайымның касында отырыўға таласып атырмыз. Карло ата, Буратино шығып атыр, «Қайсысы, ажағаң шықтыма» деген сораўлар жан жақтан тоқтамай келип атыр. Спектакль қалды биржакта. «Яқ, еле шықпады» -деп ортадағы коментаторлар узақтағыларға жеткерип отыр. Спектакль аяқланайын деп атыр, бизлердиң көзимиз «алты» болып кетти. Бир ўақытлары «Карабас-Барабас» Буратиноны услаў ушын полицияға келеди. Оның изине алты полицияшы ерип, көпирдиң үстинде қосық айтады. Әне, шықты - деди Гүлайым. «Қайсысы, қайсысы»- сорап атыр ҳәмме. Алты полицияшының бой сыны да, кийимиде, гримида бирдей еди. Басларында қалпақ, бизлер көрмек түўе, Гүлайымның өзиде танымаған шығар. Бирақ сол күни бизлер басқа класска қарағанда «қуўанышлырақ» едик, неге дегенде бизлер Гүлайымның артист ажағасын «көрген» едик.


Гулчехра Аблакимова
сүўрет: d-d.by