Анам айтты: -«Журналисттиң,
Наны жуқа, айдай қызым,
Басын усла басқа истиң,
Мен айтаман билип сөзим.

Наны жуқа, иси аўыр,
Тыным билмей жуўырасаң,
Ҳәтте ана болып турып,
Үйиңди де умытасаң.

Ядыңда ма, кишкене ең,
Өзим менен ерткен едим,
Сол жумыстың бәнесинен,
Сени умытып кеткен едим.

Көп болады бундай жағдай,
Егер сен де ийелесең,
Журналистке қыйын сондай,
Алғыс болса, соң көрерсең».

Жуўап айттым: -«Мениң ушын,
Барлық кәсип бирдей кәсип,
Тек бул қайсар кеўилиме,
Ол Ай менен Күндей кәсип…»

Анам тағы сораў берди:
-«Не бунша сөзиң өзгерди?
Бул қарарға келиўиңе,
Бир себеп болған беди?».

- «Эй меҳрийбан анажаным,
Сенсең мениң кеўил бағым,
Нийетим бар сеннен түйген,
Соннан тапсам ас ҳәм наным.

Миннетдарман өзиңе,
Миннетдарман күниме,
Мени ерткен изиңнен,
Ҳәм шығарған есиңнен,

Соннан берли барқулла,
Ҳүрметлеймен бул исти,
Келешекте тақ тура,
Жырлайман мен турмысты.

Несип етсе, тап сиздей,
Шын журналист боламан,
Шайыр айтқан ҳәр сөздей,
Халық кеўлинде қаламан».

-« Мейли, қызым, бар қызым,
Сынағымнан өттиң сен,
Көптен асығып күткен,
Әрманыма жеттим мен.

«Көк экран»ның жүзинде,
Турмыстың пәтин қайнат,
Бул абадан елимде,
Журналистиканы жайнат!


Гүлзада ӨТЕНИЯЗОВА
Бердақ атындағы ҚМУдың Журналистика билим бағдары студенти