Таң атыўдан үйдиң алдын сыпырып,
Малларында барып саўып келеди.
Балларында оятады бир-бирлеп,
Ыссы ғана шайын демлеп береди.

Ҳәммесин тум-тусқа узатып салып,
Айланады ақыры жоқ жумысқа.
Үй жыйнап, дән салып таўықларына,
Жем береди баспақ, ылақларына.

Саўылған сүтлерин писирип алып,
Жыллылай уйытып, қатық қылады.
Жыйналған қаймақтан гүбисин писип,
Сары май, айраны тайын болады.

Тигиў машинаға отырып алып,
Ул-қызының көйлеклерин тигеди.
Қандай усыл мода екен бул күнде?
Қыял сүрип дизайнирлик етеди.

Кир жуўады, тақтайлайды утюглеп,
Кийиў ушын таяр қылып қояды.
Түс жақынлар кирип асханасына,
Аўқат, шайын тезде тайын қылады.

Түстен кейин бәри және тарқасар,
Бири оқыўына, бири жумысқа.
Айланысар ҳаял иске қайтадан,
Бәри керек күнделикли турмысқа.

Жуўған көрпешеси кеўип қалыпты,
Пахта салып, тағы сырып қоймақта.
Азадалық ден саўлықтың гиреўи.
Қазан-табағында жуўды сол ўақта.

Егер ун таўсылса сомар табаққа,
Унды елеп,қамыр ийлеп баслайды.
Тандырға от жағып, шықса ҳәўири,
Қып-қызыл шөреклер жаўып таслайды.

Ери гейде шаршап келип жумыстан,
Не иследиң? - дейди, қарап отырып,
Көзге көринбейди үйдиң жумысы,
Өзи билмейдиғой ислемей турып.

Кеш киреди бәри келер тум-тустан,
Басланар бир майдан ғала-ғаўырлы.
Мал-ешки, ылағым түўелме екен,
Излеп қайтар, келмей қалған таўығын.

Бәрин жайғастырып киреди үйге,
Ҳәмме қуўанышлы ислериненде.
Кимиси «бес» алған, кимиси «алғыс»,
Дәстурхан жағалап, отырар бирге.

Шүкирлигин айтып қәдир-қудадан,
Берекет, ден-саўлық, тынышлық тилер.
Шаршағаны шығып, кеўили жай таўып,
Көзлери жумылып уйқиға кетер.


Гөззал Ибраймова.