Шар базардан шыққан Майлыбай жора менен Қойлыбай жора базардың тап дәрўазасында ушырасты. Екеўи бири-биринен қайта-қайта ҳал-жағдай сорасып болып, шайхана таман жол алды. Шала-пула шай ишти де, соңынан Майлыбай сөз баслап:

-Қойлыбай жора, ушыраспағанымызға да көп ўақытлар болыпты. Балалар, қызлар ер жетип атырма ? Үй ишлери аман ба ? Мен сизди бүгин ушыратаман деп, сирә ойлаған жоқ едим. Мине, дийдар- ғайып, несип-ғайып, ушырасып атырмыз. Қудайға мың қәтле шүкир. Мына көшеде, жақын жерде, инимниң үйи бар. Сол жерге барсақ, шай-суўы, аўқаты таяр. Келин де өзи шаққан, шыж-пыжды тез таярлайды. Ол жағынан бизди бийабырой етпейди. Инишектиң үйине барайық, шай-пай ишейик, биймәлел отырайық. Бүгин дем алыс күни,-деди, иниси менен келинин мақтап. Майлыбайдың бул гәпин Қойлыбай да шеп көрмеди. Екеўи қолтықласып, иниси Сайлыбайдың үйи таман жол алды.

Тез-тез дәрўаза қоңыраўының басылыўы, ара-тура қатты-қатты қағылыўы Сайлыбайдың уйқысын шайдай ашты. Ол манаўсырап жүрип, дәрўазаны ашты. Қараса ағасы Майлыбай, жорасы Қойлыбай менен бири-бирине сүйенип тур. Буларды көрип үйине мирәт етти. Жайғасып отырғаннан соң Майлыбай сөз баслап.

-Ал иним, бизлерден ҳал-жағдай сорама. Шар базарда ушырасып, аз-маз, шаршап қалдық. Келинге айт, бир шыж-пыж таярласын. Бүгин базарға шығамыз, деп түнги ҳаластан кейин ҳеш нәрсе жутпадық, аш болып турмыз,-деди.

Олардың тап усы гәпин күтип турғандай болып, Сайлыбай тез жуўап қайтарды, -Келиниңиз Рамила Қазанға кетти,-деди.

-Айттым-ғой Қойлыбай, бизиң келин айпасаң да биледи, шыж-пыжы тез таяр болады,-деди Майлыбай мақтаныш пишин билдирип. Ал, Сайлыбай болса ҳеш нәрсе билмегендей болып, ҳәзир шай-пай алып келейин,- деп орынынан турып асхана таман жүрип кетти. Олар пияз бенен помидордан салат таярлатып, шай-пай ишти. Бир саат, еки саат өтти, қазанға кеткен келиннен дәрек жоқ. Майлыбай бираз үнсизликтен кейин, –Расын айт иним, келин қайда кетти,-деди Сайлыбайға қарап. Сайлыбай болса аўзындағы нанын шайнап отырып,- Айттым-ғой аға, Қазанға кетти,-деди. Сонда Қойлыбай ашыўлы пишин билдирип,- Иним дурысын айт. Бизлер менен ойнама. Ағаңның жорасы боламан. Келинге айт, аўқаты таяр болса алып келсин,- деди.

Сайлыбай болса бираз мүлайымсып отырып,- Шыны менен келиниң Рамила Қазанға кетти. Сизлер менен ҳәзиллесип отырған жоқпан. Туўрысы, Қазанға кеткени анық,-деди. Сонда Қойлыбайдың ашыўы келип,- Иним қазанға кеткенде қазанды Мойнақтан да алып келетуғын ўақыты болды. Неге бизлерди ирктиң, жолдан қалдырдың. Келин жоқ болса күни менен айтсаң болады-ғой. Келгенимизге еки сааттан өтип баратыр,- деди. Оның бул гәпине Майлыбай бирден сескенди де, бир нәрсе ядынан көтерилгендей болып, ҳәўлирип, аўызы кемсеңлеп Қойлыбайға қарады.

-Қойлыбай жора, иним Сайлыбай дурыс айтады. Келин төркинлеп Қазанға кеткен усайды. Себеби иним, ертеректе Татарстанда оқып болып, сол жақтан татар қызына үйленген еди. Төркини Қазан қаласында. Қазанға кеткени рас болды. Ол жаққа кетсе бир ҳәптеден соң келеди,-деди тили зорға гүрмелип. Бул гәптиң маңызына кешлеў түсинген Қойлыбай басын төмен ийип, Сайлыбайдан кеширим сорап, Майлыбай екеўи қолтықласып, көшедеги асхана тәрепке жол алды.

Бийсенбай БЕКМУРАТОВ.
журналист